Νιώθεις ένα θόρυβο να σου χαλάει τον ύπνο. Το ξυπνητήρι. Νιώθεις μια πηγαία ανάγκη να το σπάσεις . Αποφασίζεις να απλώσεις το χέρι σου, να το κλείσεις και να σηκωθείς. Χωρίς να το βάλεις να χτυπήσει δέκα λεπτά αργότερα.
Δύσκολη απόφαση κι ας μην της φαίνεται. Χθες βράδυ γύρισες στο σπίτι κομμάτια. Εφτάωρο στο σχολείο και άλλες τρεις μετά στα φροντιστήρια. Ναι αλλά ήταν Παρασκευή και είχες και μια ώρα στίβο, για τις εξετάσεις των στρατιωτικών σχολών. Μετά σπίτι να καταβροχθίσεις το φαγητό (φέτος σου φαίνεται πως για κάποιο λόγο υπάρχει πάντα έτοιμο κάτι να φας στο σπίτι), ένα γρήγορο μπάνιο και διάβασμα. Πφφφ. Να δεις και λίγο το κινητό πρώτα. Αν και σήμερα το ξεκλείδωσες περίπου εκατό φορές από το πρωί, νιώθεις αποκομμένος από όλους. Πώς να ζουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι; Διάβασμα λοιπόν. Είχες σκοπό να το τραβήξεις όσο πάει, μα μετά τις δώδεκα τα μάτια σου άρχισαν να κλείνουν και το να διαβάζεις θεωρία στο κρεβάτι δεν βοηθάει. Αποφασίζεις να ξυπνήσεις πρωί για να καλύψεις το κενό ( «σιγά μην το καλύψω», σκέφτεσαι). Τσεκάρεις ξανά το κινητό και όταν η εικόνα αρχίζει να θολώνει, το αφήνεις δίπλα σου και πέφτεις σε λήθαργο.
Και να που χτύπησε το ξυπνητήρι. Πότε ήρθε το Σάββατο; Σου φαίνεται σαν να έκλεισες τα μάτια σου πριν μερικές στιγμές. Να βάλω αναβολή; Δέκα λεπτά μόνο; Να η καθοριστική στιγμή. Ξέρεις πως αν το βάλεις μία φορά, μάλλον θα το ξαναβάλεις. Η μάνα σου θα γυρίσει σπίτι μετά τις 11. Τα πρωινά του Σαββάτου βγαίνει για δουλειές και το σπίτι είναι άδειο. Αν σε βρει να κοιμάσαι θα μαλώσετε. Ξανά. Θα θυμώσεις. Ξανά. Θα κλειστείς στο δωμάτιο, θα κουκουλωθείς και θα αρχίσεις να ψάχνεις αμέτρητα reel για να δεις ποιοι άλλοι υποφέρουν μαζί σου. Όλοι όσοι δίνουμε Πανελλαδικές σε μία ομάδα. Οδηγός επιβίωσης για τις εξετάσεις. Παιδιά δεν γράφω καλά στη Βιολογία. Ή στη χημεία. Ή στη φυσική. Τι να κάνω; Και από κάτω αμέτρητα σχόλια. Να μια ακόμα καθοριστική στιγμή. Να τα διαβάσεις; Μερικά έχουν πλάκα. Άλλα σε αγχώνουν. ΟΛΑ σου τρώνε το χρόνο. Που νιώθεις πως δεν έχεις.
Σήμερα αποφασίζεις τελικά να το κάνεις διαφορετικά. Απλώνεις το χέρι, κλείνεις το ξυπνητήρι. Σηκώνεσαι βρίζοντας τις εξετάσεις, τους καθηγητές σου, το υπουργείο. Τρως και λίγο μετά κάθεσαι στο γραφείο σου. Πάμε πάλι από την αρχή. Το απόγευμα διαγώνισμα, την Κυριακή αναπλήρωση. Θα τελειώσει ποτέ το μαρτύριο; Πότε είναι το Πάσχα; Να κάτσω τουλάχιστον ΜΙΑ μέρα. Χλωμό. «Πάλι τύψεις θα έχω», σκέφτεσαι. Ανοίγεις το spotify. Άλλη καθοριστική στιγμή. Τις προάλλες έψαχνες ένα τραγούδι που σου κόλλησε. Είπες να το ακούσεις ολόκληρο πρώτα και μετά να διαβάσεις. Μετά όμως ήθελες να δεις και το videoclip. Άρα ΥouΤube. Μία ώρα μετά βίντεο με τα καλύτερα κλαμπ της Ίου. Τότε μπήκε ο πατέρας σου στο δωμάτιο να φέρει χυμό. Ακριβώς τότε. Φυσικά και τσακωθήκατε.
Σήμερα όμως βάζεις στα γρήγορα μια τυχαία λίστα αναπαραγωγής. Δεν έχει και τόση σημασία. Ίσα να υπάρχει λίγος θόρυβος στο παρασκήνιο. Ξεκινάς. Μέχρι το απόγευμα υπάρχει χρόνος. Ίσως δεν βγουν τα τελευταία κεφάλαια πάλι. Γαμώτο. «Γιατί δεν τα διάβασα την Τετάρτη; Αφού με ακύρωσε ο βιολόγος (άρρωστος για τέταρτη φορά φέτος, τι παθαίνουνε μετά τα σαράντα οι άνθρωποι;) και είχα όλο το απόγευμα». Ναι, αλλά απόγευμα με ανοιχτά μαγαζιά και με κενό, πότε θα πετύχαινα ξανά; Πφφφφ. Δεν έχει σημασία. Σήμερα θα το κάνω σωστά. Το κινητό δίπλα σου αρχίζει να δονείται. Μήνυμα. ΔΕΝ θα το δω. Κι αν είναι ακύρωση για το διαγώνισμα; Το βλέπεις. Τελικά ήταν ένα χαζό meme. Αποφασίζεις να μην απαντήσεις. Συνεχίζεις.
Κάποια στιγμή όλες αυτές οι μικρές, καθημερινές στιγμές αθροίζονται. Γίνονται συνήθεια, εμπειρία, χαρακτήρας. Κάθε φορά που θα αποφασίσεις να κλείσεις το ξυπνητήρι, να αφήσεις το κινητό έξω από το δωμάτιο, να παλέψεις παραπάνω την άσκηση, να σφίξεις τα δόντια και να πεις θα αντέξω λίγο ακόμα, χτίζεις κάτι μέσα σου. Μικρό εκείνη τη στιγμή. Μα στο τέλος η αλλαγή θα είναι σαρωτική. Η μεγάλη σου επιτυχία δεν είναι αυτή που νομίζεις πως θα είναι. Είναι πως θα κοιτάξεις πίσω σου, όχι πολύ, μερικές εβδομάδες ή μήνες και θα δεις ένα ξένο. Κάποιον που ήσουν κάποτε και με τις αποφάσεις του σε έφερε εδώ. Σε έμαθε να πατάς γερά στα πόδια σου. Σε έμαθε να βλέπεις και να αρπάζεις τις ευκαιρίες. Να κάνεις κάθε φορά ένα βήμα μπροστά. Να μην ξεχάσεις να τον ευχαριστήσεις, γιατί εκείνος σε έμαθε να κάνεις τις μικρές στιγμές μεγάλες.,